Celem tego forum jest niesienie pomocy małżonkom przeżywającym kryzys na każdym jego etapie, którzy chcą ratować
swoje sakramentalne małżeństwa, także po rozwodzie i gdy ich współmałżonkowie są uwikłani w niesakramentalne związki
Portal  RSSRSS  BłogosławieństwaBłogosławieństwa  RekolekcjeRekolekcje  Ruch Wiernych SercRuch Wiernych Serc  12 kroków12 kroków  StowarzyszenieStowarzyszenie  KronikaKronika
RejestracjaRejestracja  ZalogujZaloguj  FAQFAQ  NagraniaNagrania  SzukajSzukaj  UżytkownicyUżytkownicy  GrupyGrupy  StatystykiStatystyki

Poprzedni temat «» Następny temat
czy mam prawo walczyć o żonę
Autor Wiadomość
grzegorz_
[Usunięty]

Wysłany: 2014-11-11, 14:30   

realista napisał/a:
W końcu 2 tygodnie temu wyrzuciłem ją z domu, bo nie mogłem znieść tego, że ona w ogóle nie dostrzega moich zmian, prowokuje kłótnie


Honorowy facet w takiej sytuacji sam by się wyprowadził.
Co to w ogóle za określenie "wyrzuciłem żonę"
wyrzuca się śmieci do zsypu
Ostatnio zmieniony przez 2014-11-13, 21:23, w całości zmieniany 1 raz  
 
     
Jacek-sychar
[Usunięty]

Wysłany: 2014-11-11, 16:08   

Aguś

Odebrałem Twój post jako atak na mnie.
Ale przeprosiny przyjęte. Kończymy temat.

Ja znam swoje błędy. W innych wątkach już trochę o nich pisałem. nie jest to jednak chyba miejsce (w tym wątku), żeby je tutaj opisywać. Nie sądzę jednak, że były tak poważne, żeby uzasadniać rozstanie.

Pozdrawiam
Jacek
 
     
realista
[Usunięty]

Wysłany: 2014-11-11, 19:45   

Dziękuję wszystkim za wyrażenie swoich opinii czy przemyśleń, a przede wszystkim za modlitwę. Zdaję sobie sprawę, że wiele jeszcze przede mną, nawet nie wiem ile. Nie oczekiwałem, że ktokolwiek powie mi "tak chłopie biedny jesteś, ale nie martw się będzie dobrze". Dla mnie to nauka miłości, siebie samego, Boga i poznawanie na nowo mojej żony. Nie chcę już nigdy powiedzieć ani pomyśleć o niej "była". Nie zasłużyła na to, tak samo jak na to co jej zrobiłem. Ale to już się stało...Co do wyrzucenia i śmieci...Zareagowałem bardzo emocjonalnie i w swojej obronie powiem, że nie wytrzymałem tego, że ona wyrzucała mnie dwa razy w tygodniu...Mój błąd, już ją prosiłem żeby wróciła, choć z góry znałem odpowiedź...Nie jestem bohaterem, tylko tchórzem, ona jest i była lepszą częścią naszego małżeństwa dlatego pokazała honor i się wyprowadziła...Nie czas teraz się usprawiedliwiać tylko modlić i zmieniać siebie, wierząc, że to da nam nowe jutro, że na zgliszczach starego domu zakwitnie róża...Powiedzieć, że ją kocham i co to da, tylko ją bardziej zranię, muszę działać i tym wyrazić co czuję.
 
     
Bety
[Usunięty]

Wysłany: 2014-11-11, 21:43   

Realista jak zaczniesz pracować nad sobą poczujesz siłę. Ja oczekiwałam aby zmienił się mąż, że jak on się zmieni znikną wszystkie nasze problemy.
To nieprawda.
Dopiero jak zaczęłam prace nad sobą zrozumiałam, że wpływ mam na siebie i tutaj mam dużo do zrobienia.
Teraz już nie naprawiam męża- nawet do głowy mi to nie przychodzi. Za to mam wiele satysfakcji, że odkrywam swoje słabości, przyznaje się do nich i chcę je zmieniać.
Życzę Ci wiele energii i radości na tej drodze, którą rozpoczynasz.
Ostatnio zmieniony przez 2014-11-13, 21:24, w całości zmieniany 1 raz  
 
     
mare1966
[Usunięty]

Wysłany: 2014-11-11, 22:14   

Grzegorz
Cytat:
W końcu 2 tygodnie temu wyrzuciłem ją z domu, bo nie mogłem znieść tego, że ona w ogóle nie dostrzega moich zmian, prowokuje kłótnie



Honorowy facet w takiej sytuacji sam by się wyprowadził.



Honor (pojęcie moralne)

m.in.
Cytat:
Rozwód – małżonkowie przy stole ustalają stanowisko w sądzie, co najwyżej losując sporne sprawy:
zachowanie honorowe – bronią wspólnego stanowiska i po 1 albo 2 rozprawach mają sprawę załatwioną.
zachowanie niehonorowe – jedna osoba przychodzi z prawnikiem i zmienia ustalenia. Rozprawy ciągną się latami, a jedynymi, którzy na tym zyskują są adwokaci.,
Jednak można nawet samo dążenie do rozwodu uznać za hańbę, jako złamanie dożywotniej umowy.



Jak widać pojęcie honoru nie jest takie proste .

Nie chcesz mnie więc się wyprowadzam .
Chcesz rozwód - daję swoja zgodę .
Masz jakiegoś faceta - nie mam nic do tego .

Ja tu jakoś honoru niewidzę .
Widzę obrażanie się , wygodnictwo , tchórzostwo .
Ale fakt - wielu widzi inaczej .

A z wyprowadzką to wygląda tak :
obraziłem się , gdzie tu odpowiedzialność ?
Ma dzieci , a sam by postępował jak dziecko .
Takie moje zdanie , jedni sie zgodzą inni nie .
To pewnie kwestia ustawienia wartości .
 
     
krasnobar
[Usunięty]

Wysłany: 2014-11-12, 05:33   

nie wiem,czy dobrze rozumiem Grzegorza,ale chyba chodziło mu o to,że przecież autor związku pamieta swoją przeszłość,długotrwałe zdrady,zranienia,upodlanie żony,a mimo to "wyrzucił żonę z domu",bo mu nie chciała dac szansy.....i nie zauważyła,że łaskawie przez 4 miesiące sie zmieniał na lepsze........wiedział,co robił przez te lata,że żona jest oszukiwana,a mimo to nadal usprawiedliwia powód tego,że wyrzucił żonę,jeszcze dzisiaj podaje powód "na swoją obronę", a przecież w świetle tego,co pisał,właśnie nie ma kompletnie nic na swoją obronę.....właśnie ten honor winien kazac schowac mu się do mysiej dziury,a nie kozaczyć.......to tak,jakby wielokrotny morderca pouczał złodziejaszka, żeby więcej nie kradł batoników..........myśle,że autor tematu ma dużo pięknych słów,ale w środku nadal czuje się ofiarą wrednej żony....kto inny jest tu ofiarą.....i od zadośćuczynienia jej krzywdzie należałoby zacząć.....
drogi Realisto ,po co chce teraz ściągać zonę do domu?do czego?do kogo?już jesteś wart,by z Tobą była?dostrzegasz to zło,jakie wyrządziłeś?bo samo przyznanie się to wiesz...mały pikuś.......co z naprawą tego zła?to nie jest tak,że odetniesz grubą kreską i można zacząć od nowa......przeczytaj swój pierwszy post.....żona znienacka i niespodziewanie powiedziała,że ma Ciebie dość....no błagam.....kogo Ty chcesz oszukać?nastaw się na długie oczekiwanie,nastaw się na pokorę,nastaw się na długą pracę przed sobą....bo dziś jeszcze,mimo,że niby dostrzegasz,ile zła wyrządziłes,nadal widzisz jakieś usprawiedliwienie swoich czynów,dopóki będziesz sobie dawał prawo do tego usprawiedliwienia,śmiem twierdzić,że Twoja przemiana jest powierzchowna i nietrwała,a że żona zna Cie lepiej, niż my,pewnie i sama to widzi,dostrzega........zmien się NAPRAWDĘ i w sercu,a wtedy możesz dopiero wyczekiwać tego,że i otoczenie zobaczy Twoje zmiany...........
Ostatnio zmieniony przez 2014-11-13, 21:26, w całości zmieniany 1 raz  
 
     
realista
[Usunięty]

Wysłany: 2014-11-12, 05:40   

Najciężej jest mi z tym, że się wyprowadziła z domu.Bardzo tęsknię za dziećmi, syn za każdym razem jak się widzimy płacze, że nie chce być u dziadków, że chce do domu z tatem...Dręczy mnie sumienie, że to ja sprawiłem że płacze i nie jest w swoim domu..Prosiłem już żonę zaraz po tym jak się wyprowadziła żeby wróciła, ale jej reakcja jest oczywista, nie wróci już do domu z którego ją wyrzuciłem...zdążyła już kupić meble do domu swoich rodziców...Czy mam ją dalej prosić, rozmawiać, przekonywać żeby nie składała pozwu o rozwód..przecież ma co chciała, mieszkamy oddzielnie, nie musi mnie oglądać poza wizytami gdy jestem u dzieci, robi co chce nie mając poczucia, że ją kontroluję. Jakich argumentów użyć, że syn tęskni za domem?
do Mare 1966
"....zastanów się czy zona ma jakieś wsparcie , w koleżankach i niekoleżankach .
Jakieś zmiany u niej , pomyśl , WSZELKIE ?"
Tak widziałem u niej zmiany, zaraz po tym jak mi oznajmił, że chce się rozwieść wymieniła cała szafę, łącznie z bielizną, zaczęła jeździć na aerobic i to w porze usypiania dzieci (córeczka miała wtedy 9 miesięcy)m zdarzało się że pisała do mnie że wróci później bo spotykała koleżanką której dawno nie widziała...ma drugi numer telefonu, drugie konto, które pojawiły się tuż po tym jak zaczęło się to dziać...W pracy koleżanka rozwodniczka i przyjaciółka która zostawiła faceta tydzień przed ślubem bez słowa...Wiem każdy mi powie że kogoś poznała, ja nawet się domyślam o kogo może chodzić (wspólny znajomy teraz jej pożyczył auto, żeby miała jak jeździć do pracy, ona go odwiedza w szpitalu, ale jest od niej starszy 21 lat...), ale nie wierzę, że zrobiła coś złego, dała mi zresztą jasny sygnał 2 miesiące temu była do komunii na chrzcie córki...Może się w nim zakochała,a le jak z nim rozmawiam to za każdym razem sam mówi o niej, że jej nie rozumie i że zachowuje się jak "...głupia baba", przecież są małe dzieci...Zresztą co mogę zrobić? zaraz na samym początku kryzysu zrobiłem jej awanturę o tego znajomego bo sprawdziłem bilingi i częstotliwość kontaktów była naprawdę duża (ale łączą nas sprawy biznesowe, więc nie jest to takie oczywiste). Chce jej ufać.
 
     
realista
[Usunięty]

Wysłany: 2014-11-12, 08:53   

Rozmawiałem dziś z żoną faceta którego podejrzewam o związek z moja żoną i do tego niespodziewanie zadzwonił mój wujek, który sam mi powiedział, kogo podejrzewa o romans z moją żona...proszę was o modlitwę, żebym przetrwał, bo choć sam święty nie jestem to przeszłość w moim wydaniu, a u niej dzień dzisiejszy...
 
     
Rubin
[Usunięty]

Wysłany: 2014-11-12, 08:56   

Każde poszukiwanie "czy kogoś ma", "jak daleko to zaszło" będzie niszczyło Twoje małżeństwo. Nie znajdziesz w tym siły do budowania, ale znajdziesz gniew, poczucie krzywdy i wszystko to, co sprawi, że znienawidzisz żonę zamiast ją kochać "pomimo". Czy namawiam do tego by zamknąć oczy i wybaczyć błędy żonie? Tak.
"odpuść nam nasze winy jako i my odpuszczamy naszym winowajcom"

Powtórzę jeszcze raz, bo to istotne. Szukanie zdrady, drążenie i sprawdzanie żony, nawet po to by upewnić się czy kogoś ma - tego pełno w poradnikach dla samców alfa. I jaki jest cel? Mocniej dokopać żonie przy rozwodzie? Splunąć z satysfakcją w twarz? Oczernić przed znajomymi? Ale i na Ciebie to wywiera wpływ, bo zabijasz tym w sobie miłość do żony, zabierasz sobie siły. Z premedytacją sam dźgasz sobie w serce. Niszczyć, rujnować, palić, burzyć. Pewnie wiesz która siła tylko to ma na celu i ubiera to w ładne frazesy "to dla twojego dobra", "tak będzie lepiej" i "nie bądź łosiem".

To nie ma nic wspólnego z drogą jaką powinni iść ludzie wierzący w Boga. Budować, sklejać, leczyć, podnosić, koić - to Jego cel. Odpuść żonie, tak jak tobie odpuszczono. Walcz w słusznej sprawie. Postaw żonę jako kogoś kogo masz ratować, a nie pogrążać. Przysięgałeś ją chronić od wszystkiego, chroń ją teraz przed samym sobą. Przyjmuj mężnie rany, ale sam ich nie zadawaj. Walcz ze złem w swoim sercu. Tak wygląda dobra walka.

Ja kiedyś walczyłem przeciw żonie, zamiast o nią. Po ludzku, zamiast po Bożemu. Były programy szpiegowskie i wykradanie haseł. Wiele się dowiedziałem i tak wiele to we mnie zniszczyło, odebrało siły, obróciło przeciw tej, której przysięgałem na dobre i na złe. A potem raniłem, bo to wypływa z ciebie nawet jak nie chcesz. Z taką wiedzą idzie tylko zło. Taką wiedzę zbiera człowiek który chce iść do sądu, a nie chrześcijanin. Tak bardzo tego żałuję. Cios "nożem" to chwila. A tyle czasu trzeba na rekonwalescencję...
 
     
grzegorz_
[Usunięty]

Wysłany: 2014-11-12, 09:36   

krasnobar napisał/a:
nie wiem,czy dobrze rozumiem Grzegorza,ale chyba chodziło mu o to,że przecież autor związku pamieta swoją przeszłość,długotrwałe zdrady,zranienia,upodlanie żony,a mimo to "wyrzucił żonę z domu",bo mu nie chciała dac szansy...


Choć raz sie zgadzamy :)

Tak nawiasem, pytanie do adminów biegłych w TYCH małżenskich sprawach.
Czy małżeństwo jest ważne jeśli ktoś zaraz po ślubie zdradza? Czy taka osoba w ogóle rozumie co przysięga?
 
     
realista
[Usunięty]

Wysłany: 2014-11-12, 11:18   

Nie było moja intencją usprawiedliwianie się czy zrzucanie winy na żonę. Kocham ją i staram się zrozumieć co się dzieje..Chce mieć dość siły by na nią czekać, bo boję się, że będzie czyjąś zabawką na chwilę..Raniłem ją to prawda, ale czy czas zdrady ma decydować o ważności małżeństwa czy uczuciu?Jeśli mój związek w świetle prawa jest nieważny to mam przestać walczyć, czy taka jest intencja pytania Grzegorza?Rozumiem, że swoja postawą zasłużyłem na takie opinie, ale to nie znaczy, że mniej to boli, bo byłem jaki byłem i nie zwalnia mnie z troski co będzie jak się nią facet znudzi
 
     
realista
[Usunięty]

Wysłany: 2014-11-12, 11:24   

[i][i]nadal widzisz jakieś usprawiedliwienie swoich czynów,dopóki będziesz sobie dawał prawo do tego usprawiedliwienia,śmiem twierdzić,że Twoja przemiana jest powierzchowna i nietrwała,a że żona zna Cie lepiej, niż my,pewnie i sama to widzi,dostrzega........zmien się NAPRAWDĘ i w sercu,a wtedy możesz dopiero wyczekiwać tego,że i otoczenie zobaczy Twoje zmiany...........[/i][/i]

masz rację przyjmuję Twoje słowa z pokorą będę o nich pamiętał
 
     
grzegorz_
[Usunięty]

Wysłany: 2014-11-12, 11:24   

realista napisał/a:
bo boję się, że będzie czyjąś zabawką na chwilę


i pewnie w tym cały problem, co oczywiście jest naturalne.
Zazdrość !
Ostatnio zmieniony przez 2014-11-13, 21:28, w całości zmieniany 1 raz  
 
     
moc nadziei
[Usunięty]

Wysłany: 2014-11-12, 11:30   

"W tym cały problem"

Grzegorzu, gdyby życie i relacje miedzy ludzkie byly takie proste i dały się zamknąć w JEDNYM wymiarze... żeby to był właśnie ten "cały" problem...

Moim zdaniem to duże uproszczenie.
W tym część problemu.
Nie cały.
 
     
Wyświetl posty z ostatnich:   
Odpowiedz do tematu
Nie możesz pisać nowych tematów
Nie możesz odpowiadać w tematach
Nie możesz zmieniać swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz głosować w ankietach
Nie możesz załączać plików na tym forum
Możesz ściągać załączniki na tym forum
Dodaj temat do Ulubionych
Wersja do druku

Skocz do:  

Powered by phpBB modified by Przemo © 2003 phpBB Group












Dla tych, którzy kochają - propozycja wzoru odpowiedzi na pozew rozwodowy


W odpowiedzi na pozew wnoszę o oddalenie powództwa w całości i nie rozwiązywanie małżeństwa stron przez rozwód.

UZASADNIENIE

Pomimo trudności jakie nasz związek przechodził i przechodzi uważam, że nadal można go uratować. Małżeństwa nie zawiera się na chwilę i nie zrywa w momencie, gdy dzieje się coś niedobrego. Pragnę nadmienić, iż w przyszłości nie zamierzam się już z nikim innym wiązać. Podjąłem (podjęłam) bowiem decyzję, że będę z żoną (mężem) na zawsze i dołożę wszelkich starań, aby nasze małżeństwo przetrwało. Scalenie związku jest możliwe nawet wtedy, gdy tych dobrych uczuć w nas nie ma. Lecz we mnie takie uczucia nadal są i bardzo kocham swoją żonę (męża), pomimo, iż w chwili obecnej nie łączy nas więź fizyczna. Jednak wyrażam pragnienie ratowania Naszego małżeństwa i gotowy (gotowa) jestem podjąć trud jaki się z tym wiąże. Uważam, że przy odrobinie dobrej woli możemy odbudować dobrą relację miłości.

Dobro mojej żony (męża) jest dla mnie po Bogu najważniejsze. Przed Bogiem to bowiem ślubowałem (ślubowałam).

Moim zdaniem każdy związek ma swoje trudności, a nieporozumienia jakie wydarzyły się między nami nie są powodem, aby przekreślić nasze małżeństwo i rozbijać naszą rodzinę. Myślę, że każdy rozwód negatywnie wpływa nie tylko na współmałżonków, ale także na ich rodziny, dzieci i krzywdzi niepotrzebnie wiele bliskich sobie osób. Oddziaływuje również negatywnie na inne małżeństwa.

Z moją (moim) żoną (mężem) znaliśmy się długo przed zawarciem naszego małżeństwa i uważam, że był to wystarczający czas na wzajemne poznanie się. Po razem przeżytych "X" latach (jako para, narzeczeni i małżonkowie) żona (mąż) jest dla mnie zbyt ważną osobą, aby przekreślić większość wspólnie spędzonych lat. Według mnie w naszym związku nie wygasły więzi emocjonalne i duchowe. Podkreślam, iż nadal kocham żonę (męża) i pomimo, że oddaliliśmy się od siebie, chcę uratować nasze małżeństwo. Osobiście wyrażam wolę i chęć naprawy naszych małżeńskich relacji, gdyż mam przekonanie, że każdy związek małżeński dotknięty poważnym kryzysem jest do uratowania.

Orzeczenie rozwodu spowodowałoby, że ucierpiałoby dobro wspólnych małoletnich dzieci stron oraz byłoby sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Dzieci potrzebują stabilnego emocjonalnego kontaktu z obojgiem rodziców oraz podejmowania przez obie strony wszelkich starań, by zaspokoić potrzeby rodziny. Rozwód grozi osłabieniem lub zerwaniem więzi emocjonalnej dzieci z rodzicem zamieszkującym poza rodziną. Rozwód stron wpłynie także niekorzystnie na ich rozwój intelektualny, społeczny, psychiczny i duchowy, obniży ich status materialny i będzie usankcjonowaniem niepoważnego traktowania instytucji rodziny.

Jestem katolikiem (katoliczką), osobą wierzącą. Moje przekonania religijne nie pozwalają mi wyrazić zgody na rozwód, gdyż jak mówi w punkcie 2384 Katechizm Kościoła Katolickiego: "Rozwód znieważa przymierze zbawcze, którego znakiem jest małżeństwo sakramentalne", natomiast Kompendium Katechizmu Kościoła Katolickiego w punkcie 347 nazywa rozwód jednym z najcięższych grzechów, który godzi w sakrament małżeństwa.

Wysoki Sądzie, proszę o danie nam szansy na uratowanie naszego małżeństwa. Uważam, ze każda rodzina, w tym i nasza, na to zasługuje. Nie zmienię zdania w tej ważnej sprawie, bo wtedy będę niewiarygodny w każdej innej. Brak wyrażenia mojej zgody na rozwód nie wskazuje na to, iż kierują mną złe emocje tj. złość czy złośliwość. Jednocześnie zdaję sobie sprawę, że nie zmuszę żony (męża) do miłości. Rozumiem, że moja odmowa komplikuje sytuację, ale tak czuję, takie są moje przekonania religijne i to dyktuje mi serce.

Bardzo kocham moją (mojego) żonę (męża) i w związku z powyższym wnoszę jak na wstępie.



List Episkopatu Polski na święto św. Rodziny

Warto jeszcze raz podkreślić, że u podstaw każdej rodziny stoi małżeństwo. Chrześcijańskie patrzenie na małżeństwo w pełni uwzględnia wyjątkową naturę tej wspólnoty osób. Małżeństwo to związek mężczyzny i niewiasty, zawierany na całe ich życie, i z tej racji pełniący także określone zadania społeczne. Chrystus podkreślił, że mężczyzna opuszcza nawet ojca i matkę, aby złączyć się ze swoją żoną i być z nią przez całe życie jako jedno ciało (por. Mt 19,6). To samo dotyczy niewiasty. Naszym zadaniem jest nieustanne przypominanie, iż tylko tak rozumianą wspólnotę mężczyzny i niewiasty wolno nazywać małżeństwem. Żaden inny związek osób nie może być nawet przyrównywany do małżeństwa. Chrześcijanie decyzję o zawarciu małżeństwa wypowiadają wobec Boga i wobec Kościoła. Tak zawierany związek Chrystus czyni sakramentem, czyli tajemnicą uświęcenia małżonków, znakiem swojej obecności we wszystkich ich sprawach, a jednocześnie źródłem specjalnej łaski dla nich. Głębia duchowości chrześcijańskich małżonków powstaje właśnie we współpracy z łaską sakramentu małżeństwa. więcej >>



Wszechświat na miarę człowieka

Wszechświat jest ogromny. Żeby sobie uzmysłowić rozmiary wszechświata, załóżmy, że odległość Ziemia - Słońce to jeden milimetr. Wtedy najbliższa gwiazda znajduje się mniej więcej w odległości 300 metrów od Słońca. Do Słońca mamy jeden milimetr, a do najbliższej gwiazdy około 300 metrów. Słońce razem z całym otoczeniem gwiezdnym tworzy ogromny system zwany Droga Mleczną (galaktykę w kształcie ogromnego dysku). W naszej umownej skali ten ogromny dysk ma średnicę około 6 tysięcy kilometrów, czyli mniej więcej tak, jak stąd do Stanów Zjednoczonych. Światło zużywa na przebycie od jednego końca tego dysku do drugiego - około 100 tysięcy lat. W tym dysku mieści się około 100 miliardów gwiazd. To jest ogromny dysk! Jeszcze mniej więcej sto lat temu uważano, że to jest cały wszechświat. Okazało się, że tak wcale nie jest. Wszechświat jest znacznie, znacznie większy! Jeżeli te 6 tysięcy kilometrów znowu przeskalujemy, tym razem do jednego centymetra, to cały wszechświat, który potrafimy zaobserwować (w tej skali) jest kulą o średnicy 3 kilometrów. I w tym właśnie obszarze, jest około 100 miliardów galaktyk (czyli takich dużych systemów gwiezdnych, oczywiście różnych kształtów, różnych wielkości). To właśnie jest cały wszechświat, który potrafimy badać metodami fizycznymi, wykorzystując techniki astronomiczne. (Wszechświat na miarę człowieka >>>)



Musicie zawsze powstawać!

Możecie rozerwać swoje fotografie
i zniszczyć prezenty.
Możecie podeptać swoje szczęśliwe wspomnienia
i próbować dzielić to, co było dla dwojga.
Możecie przeklinać Kościół i Boga.

Ale Jego potęga nie może nic uczynić
przeciw waszej wolności.
Bo jeżeli dobrowolnie prosiliście Go,
by zobowiązał się z wami...
On nie może was "rozwieść".

To zbyt trudne?
A kto powiedział, że łatwo być
człowiekiem wolnym i odpowiedzialnym.
Miłość się staje
Jest miłością w marszu, chlebem codziennym.

Nie jest umeblowana mieszkaniem,
ale domem do zbudowania i utrzymania,
a często do remontu.
Nie jest triumfalnym "TAK",
ale jest mnóstwem "tak",
które wypełniają życie, pośród mnóstwa "nie".

Człowiek jest słaby, ma prawo zbłądzić!
Ale musi zawsze powstawać i zawsze iść.
I nie wolno mu odebrać życia,
które ofiarował drugiemu; ono stało się nim.

Michel Quoist



Rozważania o wierze/Dynamizm wiary/Zwycięstwo przez wiarę

Klasycznym tekstem biblijnym ukazującym w świetle wiary wartość i sens środków ubogich jest scena walki z Amalekitami. W czasie przejścia przez pustynię, w drodze do Ziemi Obiecanej, dochodzi do walki pomiędzy Izraelitami a kontrolującymi szlaki pustyni Amalekitami (zob. Wj 17, 8-13). Mojżesz to Boży człowiek, który wie, w jaki sposób może zapewnić swoim wojskom zwycięstwo. Gdyby był strategiem myślącym jedynie po ludzku, stanąłby sam na czele walczących, tak jak to zwykle bywa w strategii. Przecież swoją postawą na pewno by ich pociągał, tak byli wpatrzeni w niego. On zaś zrobił coś, co z punktu widzenia strategii wojskowej było absurdalne - wycofał się, zostawił wojsko pod wodzą swego zastępcy Jozuego, a sam odszedł na wzgórze, by tam się modlić. Wiedział on, człowiek Boży, człowiek modlitwy, kto decyduje o losach świata i o losach jego narodu. Stąd te wyciągnięte na szczycie wzgórza w geście wiary ramiona Mojżesza. Między nim a doliną, gdzie toczy się walka, jest ścisła łączność. Kiedy ręce mu mdleją, to jego wojsko cofa się. On wie, co to znaczy - Bóg chce, aby on wciąż wysilał się, by stale wyciągał ręce do Pana. Gdy ręce zupełnie drętwiały, towarzyszący Mojżeszowi Aaron i Chur podtrzymywali je. Przez cały więc dzień ten gest wyciągniętych do Pana rąk towarzyszył walce Izraelitów, a kiedy przyszedł wieczór, zwycięstwo było po ich stronie. To jednak nie Jozue zwyciężył, nie jego wojsko walczące na dole odniosło zwycięstwo - to tam, na wzgórzu, zwyciężył Mojżesz, zwyciężyła jego wiara.

Gdyby ta scena miała powtórzyć się w naszych czasach, wówczas uwaga dziennikarzy, kamery telewizyjne, światła reflektorów skierowane byłyby tam, gdzie Jozue walczy. Wydawałoby się nam, że to tam się wszystko decyduje. Kto z nas próbowałby patrzeć na samotnego, modlącego się gdzieś człowieka? A to ten samotny człowiek zwycięża, ponieważ Bóg zwycięża przez jego wiarę.

Wyciągnięte do góry ręce Mojżesza są symbolem, one mówią, że to Bóg rozstrzyga o wszystkim. - Ty tam jesteś, który rządzisz, od Ciebie wszystko zależy. Ludzkiej szansy może być śmiesznie mało, ale dla Ciebie, Boże, nie ma rzeczy niemożliwych. Gest wyciągniętych dłoni, tych mdlejących rąk, to gest wiary, to ubogi środek wyrażający szaleństwo wiary w nieskończoną moc i nieskończoną miłość Pana.

ks. Tadeusz Dajczer "Rozważania o wierze"


Małżeństwo nierozerwalne?!... - wierność mimo wszystko

„Ślubuję ci miłość, wierność i uczciwość małżeńską oraz że ciebie nie opuszczę aż do śmierci" - to tekst przysięgi małżeńskiej wypowiadany bez żadnych warunków uzupełniających. Początek drogi. Niezapisana karta z podpisem: „aż do śmierci". A co, gdy pojawią się trudności, kryzys, zdrada?...

„Wtedy przystąpili do Niego faryzeusze, chcąc Go wystawić na próbę, zadali Mu pyta-nie: «Czy wolno oddalić swoją żonę z jakiegokolwiek powodu?» On im odpowiedział: «czy nie czytaliście, że Stwórca od początku stworzył ich mężczyzną i kobietą? Dlatego opuści człowiek ojca i matkę i będą oboje jednym ciałem. A tak nie są już dwojgiem, lecz jednym ciałem. Co Bóg złączył, człowiek niech nie rozdziela»"(Mt 19, 3-5). Dwanaście lat temu nasilający się kryzys, którego skutkiem byt nowy związek mojego męża, separacja i rozwód, doprowadził do rozpadu moje małżeństwo. Porozumienie zostało zerwane. Zepchnięta na dalszy plan, wyeliminowana z życia, nigdy w swoim sercu nie przestałam być żoną mojego męża. Sytuacje, wobec których stawałam, zda-wały się przerastać moją wytrzymałość, odbierały nadzieję, niszczyły wszystko we mnie i wokół mnie. Widziałam, że w tych trudnych chwilach Bóg stawał przy mnie i mówił: „wystarczy ci mojej łaski", „Ja jestem z wami po wszystkie dni aż do skończenia świata". Był Tym, który uczył mnie, jak nieść krzyż zerwanej jedności, rozbitej rodziny, zdrady, zaparcia, odrzucenia, szyderstwa, cynizmu, własnej słabości, popełnionych grzechów i błędów. Podnosił, nawracał, przebaczał, uczyt przebaczać. Kochał. Akceptował. Prowadził. Nadawał swój sens wydarzeniom, które po ludzku zdawały się nie mieć sensu. Byt wierny przymierzu, które zawarł z nami przed laty przez sakrament małżeństwa. Teraz wiem, że małżeństwo chrześcijańskie jest czym innym niż małżeństwo naturalne. Jest wielką łaską, jest historią świętą, w którą angażuje się Pan Bóg. Jest wydarzeniem, które sprawia, „że mąż i żona połączeni przez sakrament to nie przypadkowe osoby, które się dobrały lub nie, lecz te, którym Bóg powiedział «tak», by się stały jednym ciałem, w drodze do zbawienia".

Ja tę nadzwyczajność małżeństwa sakramentalnego zaczęłam widzieć niestety późno, bo w momencie, gdy wszystko zaczęto się rozpadać. W naszym małżeństwie byliśmy najpierw my: mój mąż, dzieci, ja i wszystko inne. Potem Pan Bóg, taki na zasadzie pomóż, daj, zrób. Nie Ten, ku któremu zmierza wszystko. Nie Bóg, lecz bożek, który zapewnia pomyślność planom, spełnia oczekiwania, daje zdrowie, zabiera trudności... Bankructwo moich wyobrażeń o małżeństwie i rodzinie stało się dla mnie źródłem łaski, poprzez którą Bóg otwierał mi oczy. Pokazywał tę miłość, z którą On przyszedł na świat. Stawał przy mnie wyszydzony, opluty, odepchnięty, fałszywie osądzony, opuszczony, na drodze, której jedyną perspektywą była haniebna śmierć, I mówił: to jest droga łaski, przez którą przychodzi zbawienie i nowe życie, czy chcesz tak kochać? Swoją łaską Pan Bóg nigdy nie pozwolił mi zrezygnować z modlitwy za mojego męża i o jedność mojej rodziny, budowania w sobie postawy przebaczenia, pojednania i porozumienia, nigdy nie dał wyrazić zgody na rozwód i rozmyślne występowanie przeciwko mężowi. Zalegalizowanie nowego związku mojego męża postrzegam jako zalegalizowanie cudzołóstwa („A powiadam wam: Kto oddala swoją żonę (...) a bierze inną popełnia cudzołóstwo, I kto oddaloną bierze za żonę, popełnia cudzołóstwo" (Mt,19.9)). I jako zaproszenie do gorliwszej modlitwy i głębszego zawierzenia. Nasza historia jest ciągle otwarta, ale wiem, że Pan Bóg nie powiedział w niej ostatniego Słowa. Jakie ono będzie i kiedy je wypowie, nie wiem, ale wierzę, że zostanie wypowiedziane dla mnie, mojego męża, naszych dzieci i wszystkich, których nasza historia dotknęła. Będzie ono Dobrą Nowiną dla każdego nas. Bo małżeństwo sakramentalne jest historią świętą, przymierzem, któremu Pan Bóg pozostaje wierny do końca.

Maria

Forum Pomocy "Świadectwa"


Slowo.pl - Małżeństwo o jakim marzymy. Jednym z elementów budowania silnej relacji małżeńskiej jest atrakcyjność współmałżonków dla siebie nawzajem. Może nie brzmi to zbyt duchowo, ale jest to biblijna zasada. Osobą, dla której mam być atrakcyjną kobietą, jest przede wszystkim mój mąż. W wielu związkach dbałość o wzajemną atrakcyjność stopniowo zanika wraz ze stażem małżeńskim, a często zaraz po ślubie. Dbamy o siebie w okresie narzeczeństwa, żeby zdobyć wybraną osobę, lecz gdy małżeństwo staje się faktem, przestajemy zwracać uwagę na swój wygląd. Na przykład żona dba o siebie tylko wtedy, kiedy wychodzi do pracy lub na spotkanie ze znajomymi. Natomiast w domu wita powracającego męża w poplamionym fartuchu, komunikując mu w ten sposób: "Jesteś dla mnie mniej ważny niż mój szef i koledzy w pracy. Dla ciebie nie muszę się już starać". Tego typu postawy szybko zauważają małe dzieci. Pamiętam, jak pewnego dnia ubrałam się w domu bardziej elegancko niż zwykle, a moje dzieci natychmiast zapytały: "Mamusiu, czy będą u nas dzisiaj goście?". Taką sytuację można wykorzystać, by powiedzieć im: "Dbam o siebie dla was, bo to wy jesteście dla mnie najważniejszymi osobami, dla których chcę być atrakcyjną osobą". Nie oznacza to wcale potrzeby kupowania najdroższych ubrań czy kosmetyków. Dbałość o wygląd jest sposobem wyrażenia współmałżonkowi, jak ważną jest dla nas osobą: "To Bóg mi ciebie darował. Poprzez troskę o higienę i wygląd chcę ci wyrazić, jak bardzo mocno cię kocham". Ta zasada dotyczy zarówno kobiet jak i mężczyzn.



"Wszystko możliwe jest dla tego, kto wierzy" (Mk 9,23)
"Nie bój się, wierz tylko!" (Mk 5,36)


Słowa Jezusa nie pozostawiają żadnych wątpliwości: "Jeżeli nie będziecie spożywali Ciała Syna Człowieczego i nie będziecie pili Krwi Jego, nie będziecie mieli życia w sobie" (J 6, 53). Ile tego życia będziemy mieli w sobie tu na ziemi, tyle i tylko tyle zabierzemy w świat wieczności. I na bardzo długo możemy znaleźć się w czyśćcu, aby dojść do pełni życia, do miary nieba.
Pamiętajmy jednak, że w Kościele nic nie jest magią. Jezus podczas swojego ziemskiego nauczania mówił:
- do kobiety kananejskiej:
«O niewiasto wielka jest twoja wiara; niech ci się stanie, jak chcesz!» (Mt 15,28)
- do kobiety, która prowadziła w mieście życie grzeszne:
«Twoja wiara cię ocaliła, idź w pokoju!» (Łk 7,37.50)
- do oczyszczonego z trądu Samarytanina:
«Wstań, idź, twoja wiara cię uzdrowiła» (Łk 17,19)
- do kobiety cierpiącej na krwotok:
«Ufaj, córko! Twoja wiara cię ocaliła» (Mt 9,22)
- do niewidomego Bartymeusza:
«Idź, twoja wiara cię uzdrowiła» (Mk 10,52)


Modlitwa o odrodzenie małżeństwa

Panie, przedstawiam Ci nasze małżeństwo – mojego męża (moją żonę) i mnie. Dziękuję, że nas połączyłeś, że podarowałeś nas sobie nawzajem i umocniłeś nasz związek swoim sakramentem. Panie, w tej chwili nasze małżeństwo nie jest takie, jakim Ty chciałbyś je widzieć. Potrzebuje uzdrowienia. Jednak dla Ciebie, który kochasz nas oboje, nie ma rzeczy niemożliwych. Dlatego proszę Cię:

- o dar szczerej rozmowy,
- o „przemycie oczu”, abyśmy spojrzeli na siebie oczami Twojej miłości, która „nie pamięta złego” i „we wszystkim pokłada nadzieję”,
- o odkrycie – pośród mnóstwa różnic – tego dobra, które nas łączy, wokół którego można coś zbudować (zgodnie z radą Apostoła: zło dobrem zwyciężaj),
- o wyjaśnienie i wybaczenie dawnych urazów, o uzdrowienie ran i wszystkiego, co chore, o uwolnienie od nałogów i złych nawyków.

Niech w naszym małżeństwie wypełni się wola Twoja.
Niech nasza relacja odrodzi się i ożywi, przynosząc owoce nam samym oraz wszystkim wokół. Ufam Tobie, Jezu, i już teraz dziękuję Ci za wszystko, co dla nas uczynisz. Uwielbiam Cię w sercu i błogosławię w całym moim życiu. Amen..

Święty Józefie, sprawiedliwy mężu i ojcze, który z takim oddaniem opiekowałeś się Jezusem i Maryją – wstaw się za nami. Zaopiekuj się naszym małżeństwem. Powierzam Ci również inne małżeństwa, szczególnie te, które przeżywają jakieś trudności. Proszę – módl się za nami wszystkimi! Amen!


Modlitwa o siedem Darów Ducha Świętego

Duchu Święty, Ty nas uświęcasz, wspomagając w pracy nad sobą. Ty nas pocieszasz wspierając, gdy jesteśmy słabi i bezradni. Proszę Cię o Twoje dary:

1. Proszę o dar mądrości, bym poznał i umiłował Prawdę wiekuistą, ktorą jesteś Ty, moj Boże.
2. Proszę o dar rozumu, abym na ile mój umysł może pojąć, zrozumiał prawdy wiary.
3. Proszę o dar umiejętności, abym patrząc na świat, dostrzegał w nim dzieło Twojej dobroci i mądrości i abym nie łudził się, że rzeczy stworzone mogą zaspokoić wszystkie moje pragnienia.
4. Proszę o dar rady na chwile trudne, gdy nie będę wiedział jak postąpić.
5. Proszę o dar męstwa na czas szczególnych trudności i pokus.
6. Proszę o dar pobożności, abym chętnie obcował z Tobą w modlitwie, abym patrzył na ludzi jako na braci, a na Kościół jako miejsce Twojego działania.
7. Na koniec proszę o dar bojaźni Bożej, bym lękał się grzechu, który obraża Ciebie, Boga po trzykroć Świętego. Amen.


Akt poświęcenia się Niepokalanemu Sercu Maryi

Obieram Cię dziś, Maryjo, w obliczu całego dworu niebieskiego, na moją Matkę i Panią. Z całym oddaniem i miłością powierzam i poświęcam Tobie moje ciało i moją duszę, wszystkie moje dobra wewnętrzne i zewnętrzne, a także zasługi moich dobrych uczynków przeszłych, teraźniejszych i przyszłych. Tobie zostawiam całkowite i pełne prawo dysponowania mną jak niewolnikiem oraz wszystkim, co do mnie należy, bez zastrzeżeń, według Twojego upodobania, na większą chwałę Bożą teraz i na wieki. Amen.

św. Ludwik de Montfort

Pełnia modlitwy



We czci niech będzie małżeństwo pod każdym względem i łoże nieskalane... (Hbr 13,4a) - konferencja dr Mieczysława Guzewicza (www.mojemalzenstwo.pl), małżonka, ojca trojga dzieci, doktora teologii biblijnej, członka Rady Episkopatu Polski ds. Rodziny - Górka Klasztorna 2007.04.20-22 - część 1We czci niech będzie małżeństwo pod każdym względem i łoże nieskalane... (Hbr 13,4a) - konferencja dr Mieczysława Guzewicza (www.mojemalzenstwo.pl), małżonka, ojca trojga dzieci, doktora teologii biblijnej, członka Rady Episkopatu Polski ds. Rodziny - Górka Klasztorna 2007.04.20-22 - część 2Kto powinien rządzić w małżeństwie? - ks. Piotr PawlukiewiczKapitanie, dokąd płyniecie? - ks. Piotr PawlukiewiczJakie są nasze rzeczywiste wielkie pragnienia? - ks. Piotr PawlukiewiczOdpowiedzialność za miłość - dr Wanda Półtawska - psychiatra Bitwa toczy się o nasze serca - ks. Piotr PawlukiewiczKto się Mnie dotknął? - ks. Piotr Pawlukiewicz Miłość jest trudna - ks. Piotr Pawlukiewicz
Przebaczenie i cierpienie w małżeństwie - dr M. Guzewicz, teolog-biblistaZ każdej trudnej sytuacji jest dobre wyjście - ks. Piotr PawlukiewiczMłodzież - ks. Piotr PawlukiewiczSex, poezja czy rzemiosloWalentynki - ks. Piotr Pawlukiewicz Mężczyźni - ks. Piotr PawlukiewiczFałszywe miłosierdzie - ks. Piotr PawlukiewiczSakrament małżeństwa a dobro dziecka - ks. Piotr Pawlukiewicz
W 2002 roku Jan Paweł II potępiając w ostrych słowach rozwody powiedział, że adwokaci jako ludzie wolnego zawodu, muszą
zawsze odmawiać użycia swoich umiejętności zawodowych do sprzecznego ze sprawiedliwością celu, jakim jest rozwód.
KAI
Ks. dr Marek Dziewiecki - Miłość nigdy nie pomaga w złym. Właśnie dlatego doradca katolicki w żadnej sytuacji nie proponuje krzywdzonemu małżonkowi rozwodu, gdyż nie wolno nikomu proponować łamania przysięgi złożonej wobec Boga i człowieka.

Bitwa toczy się o nasze serce - ks. Piotr Pawlukiewicz


Kto powinien rządzić w małżeństwie? - ks. Piotr Pawlukiewicz


Kiedy rodzi się dziecko, mąż idzie na bok - ks. Piotr Pawlukiewicz


Do kobiety trzeba iść już z siłą ducha nie po to, by tę siłę zyskać - ks. Piotr Pawlukiewicz


Czy kochasz swojego męża tak, aby dać z siebie wszystko i go uratować? - ks. Piotr Pawlukiewicz


Jakie są nasze rzeczywiste wielkie pragnienia? Czy takie jak Bartymeusza? - ks. Piotr Pawlukiewicz


Miłość jest trudna: Kryzys nigdy nie jest końcem - "Katechizm Poręczny" ks. Piotra Pawlukiewicza


Ze względu na "dobro dziecka" małżonkowie sakramentalni mają żyć osobno? - ks. Piotr Pawlukiewicz


Cierpienie i przebaczenie w małżeństwie - konferencja dr Mieczysława Guzewicza, teologa-biblisty


Co to znaczy "moja była żona"? - dr Wanda Półtawska - psychiatra, członek Papieskiej Rady ds. Rodziny


"We czci niech będzie małżeństwo pod każdym względem i łoże nieskalane" (Hbr 13,4a) - dr M. Guzewicz


Nic nie usprawiedliwia rozwodu, gdyż od 1999 r. obowiązuje w Polsce ustawa o separacji :: Każdy rozwód jest wyjątkowy

protest1
Protest w obronie dzieci >>




Książki warte Twojego czasu ---> książki gratis w zakładce *biuletyn*
Strona wygenerowana w 0,06 sekundy. Zapytań do SQL: 12