Celem tego forum jest niesienie pomocy małżonkom przeżywającym kryzys na każdym jego etapie, którzy chcą ratować
swoje sakramentalne małżeństwa, także po rozwodzie i gdy ich współmałżonkowie są uwikłani w niesakramentalne związki
Portal  RSSRSS  BłogosławieństwaBłogosławieństwa  RekolekcjeRekolekcje  Ruch Wiernych SercRuch Wiernych Serc  12 kroków12 kroków  StowarzyszenieStowarzyszenie  KronikaKronika
RejestracjaRejestracja  ZalogujZaloguj  FAQFAQ  NagraniaNagrania  SzukajSzukaj  UżytkownicyUżytkownicy  GrupyGrupy  StatystykiStatystyki

Poprzedni temat «» Następny temat
wniosek o uregulowanie kontaktow
Autor Wiadomość
zaleś
[Usunięty]

Wysłany: 2014-02-04, 18:25   

NK-czy Ty chcesz miec kontrolę na ojcem dziecka,bo chcesz widzen tylko pod twoja pieczą ?

[ Dodano: 2014-02-04, 18:28 ]
[quote="bosa"]Dlatego właśnie to wszystko jest chore, dzieci potrzebują obojga rodziców i koniec, a wszystkie inne konfiguracje są dla mnie nie do przyjęcia.Zaleś bardzo Ci współczuję ,ale tak jak ty cierpisz nie mogąc kontaktować się z dziećmi, tak ja cierpię ,że mój mąz nie chce się z nimi kontaktować.[/quote
Tak wiem,ze to wszystko trudne i bolesne.Jednak czesto widzenia z dziecmi w obecnosci drugiego rodzica rodzą nastepne konflikty.Jesli rodzice nie potrafią się jeszcze porozumiewac nie powiiny te widzenia sie odbywac w domu matki.Przeciez jest równouprawnienie.
 
     
Daria111
[Usunięty]

Wysłany: 2014-02-04, 18:59   

Sady w Polsce stoją generalnie po stronie matek i to one decydują o faktycznej możliwości kontaktu z ojcem. Czesto w tle jest sprawa o majątek i alimenty.
Pamiętam ze swojej rozprawy jak mi sedzina sugerowala wystapienie o zdecydowanie wyższe alimenty bo mąż za granicą pracuje...
Ostatnio słyszałam o zasadzeniu brytyjskiego child benefit na poczet części alimentów...
 
     
zaleś
[Usunięty]

Wysłany: 2014-02-04, 19:08   

Daria111 napisał/a:
Sady w Polsce stoją generalnie po stronie matek i to one decydują o faktycznej możliwości kontaktu z ojcem. Czesto w tle jest sprawa o majątek i alimenty.
Pamiętam ze swojej rozprawy jak mi sedzina sugerowala wystapienie o zdecydowanie wyższe alimenty bo mąż za granicą pracuje...
Ostatnio słyszałam o zasadzeniu brytyjskiego child benefit na poczet części alimentów...

Sedzina to żona sędziego ;-)
Własnie-cóż może ojciec taki jak ja?
 
     
Daria111
[Usunięty]

Wysłany: 2014-02-04, 19:24   

Nie za dużo :-(
 
     
moc nadziei
[Usunięty]

Wysłany: 2014-02-04, 19:46   

zaleś napisał/a:
NK-czy Ty chcesz miec kontrolę na ojcem dziecka,bo chcesz widzen tylko pod twoja pieczą ?

Nie.
 
     
zaleś
[Usunięty]

Wysłany: 2014-02-04, 21:43   

krawędź nadziei napisał/a:
zaleś napisał/a:
NK-czy Ty chcesz miec kontrolę na ojcem dziecka,bo chcesz widzen tylko pod twoja pieczą ?

Nie.

Więc mu pozwól.Też jest rodzicem.
 
     
moc nadziei
[Usunięty]

Wysłany: 2014-02-05, 02:11   

Dzięki za cenną radę. Ale absolutnie nie zamierzałabym ograniczać jego widzeń z dziećmi. Jedynie ich widzenia z kochanką męża. Zresztą sądzę, że jedynie na początku - z różnych względów.
Zwróć łaskawie uwagę na tryb przypuszczający.

[ Dodano: 2014-02-05, 03:09 ]
grzegorz_ napisał/a:
KN
A jeśli opuszczona matka z dziećmi znajdzie sobie pana
(wiem wiem...wierność sakramentowi po grób,...ale wiadomo jak z w zyciu często bywa)
to dzieci nie powinny z nią mieszkać?


No to już tylko adopcja zostaje ;)
Ale tak serio, to właśnie jest jakaś konsekwencja opuszczenia przez męża żony i dzieci (uwaga piszę przez pryzmat swojej sytuacji). Odchodzi do nowej kobiety, więc musi akceptować tym samym możliwość, że jego kobietą i dziećmi być może kiedyś będzie zajmował się obcy mężczyzna. Dla mnie to było właśnie niepojęte, jak to można zaakceptować, w imię czego? Ale pewnie można.

Wiem, że w drugą stronę to niestety nie działa. Że kobieta odchodząca od męża do nowego mężczyzny przeważnie zabiera dzieci, więc nie musi takiej możliwości akceptować, tylko zostawia podwójnie cierpiącego ojca, odartego z wszystkiego. To straszne.

(Poza tym grzegorz, w układance która czeka moją rodzinę możliwe będą jeszcze bardziej złożone i bolesne dla kilku stron sytuacje dotyczące dzieci. O których w ogóle tu pewnie nie będę w stanie pisać)
 
     
zaleś
[Usunięty]

Wysłany: 2014-02-05, 08:36   

grzegorz_ napisał/a:
KN
A jeśli opuszczona matka z dziećmi znajdzie sobie pana
(wiem wiem...wierność sakramentowi po grób,...ale wiadomo jak z w zyciu często bywa)
to dzieci nie powinny z nią mieszkać?

Dobre pytanie.Co z dziećmi ? Moze mają wychodzić z domu ,gdy bedzie przychodził Pan do mamy ?
(tryb przypuszczajacy ;) ) :-P
 
     
nutka
[Usunięty]

Wysłany: 2014-02-05, 12:27   

Patchworkowe rodziny - jak je medialnie nazwano są do niczego !!! To tylko tym rozwodzącym się rodzicom, co to "prawa do swojego szczęścia szukają" tak się wydaje, że wszystko się poukłada i że dziecko się przyzwyczai i osiągnie poczucie bezpieczeństwa. Bzdura !
Nie ma nic lepszego dla dziecka jak Mama i Tata, ale i RODZICE razem (kłócą się, to niech przestaną!) Dziecko potrzebuje widzieć Mamę i mieć z nią czas, i Tatę i mieć z nim czas, ale i Rodziców razem, którzy mają podobne zdanie, podobnie się nim zachwycą, jego osiągnięciami, albo zmartwią porażką i spróbują pocieszyć. Najlepsze co rodzic może zrobić dla swojego dziecka to szanować i kochać drugiego rodzica - ojciec matkę, matka ojca! Grzechy nazywać po imieniu, ale kochać i szanować - w końcu te dzieci powstały w jednym łożu, coś było!!! One te dzieciaki chcą być częścią Rodziny, tej jednej jedynej, swojej ! i jeśli jedno z rodziców odchodzi - drugie musi to zapewnić, bo życie toczy się dalej, a nie ma stanąć na głowie, skoro i tak stanęło, bo nic nie jest tak samo !!!!
I tak musi pozostać, że największe prawo do szczęścia i miłości mają dzieci ! Same na świat się nie pchały, więc niech wezmą odpowiedzialność Rodzice Nie da się odrąbać części ciała, nawet jak boli, bo bez niej nie da się żyć, więc nie da się bez strat opuścić Rodziny - i nie ma tu wygranych - wcześniej czy później wszyscy zdają sobie sprawę, że są przegrani !!!
I drodzy Panowie... przestańcie winić matki ! Dziecko potrzebuje przede wszystkim domu, w którym wszystko i wszyscy są na swoich miejscach. Mnie się wydawało, że jak mąż porzuca Rodzinę - to koniec - rezygnujesz z domu, rezygnujesz z mieszkania to z dzieckiem spotykaj się w pizzerii lub gdziekolwiek, niech Tato stanie na wysokości zadania i coś wymyśli, aby dziecku bylo dobrze, ciekawie, aby dzieciak chciał spędzać czas z Tatą. A dzieciak do "nowego gniazdka" Taty po prostu nie chce - źle się tam czuje, tak mówi. Miał jeden dom i nadal chce mieć jeden ! Dom rodzinny jest jeden i on wie, gdzie jest. Odpuściłam, pozwoliłam spotykać się w naszym domu znikając na week-endy, znikając na popołudnia i wieczory (organizując sobie czas, aby tylko im nie przeszkadzać, nie podsłuchiwać, nie kontrolować) - to Tatuś dzieciakowi wykrzyczał, że to już nie jest jego dom, on się źle czuje tu gdzie mieszka dziecko (czy to jest OK, mówić dziecku, że w złym miejscu mieszka jeśli to był nasz dom rodzinny?) - a mnie oskarżył, że umożliwiam mu kontakty z synem, bo mnie tak pasuje... Był tydzień kiedy udało mi się go ściągnąć do syna 4 razy - i po takim tygodniu, kiedy syn stwierdził, że w końcu Tata może zostanie prawdziwym Tatą, choć z nami nie mieszka - ja oberwałam od męża, że we wszystko muszę się wtrącać, że to jego sprawa jak sobie kształtuje relacje z dziećmi, więc odpuściłam. Widuje się z synem tylko rano odwożąc do szkoły przez 15 minut w samochodzie - i to niecodziennie - żadnego innego spotkania nie było. Syn ma 15 lat... i wszystko można z nim robić - trzeba tylko wiedzieć co dzieciak lubi, gdzie chciałby przebywać, bo ten dzieciak oddałby wszystko, aby Tata był w domu. ten dzieciak płacze, jest mu smutno i cierpi każdego dnia, że nie ma Taty, kiedyś rzekł, ze wolałby, aby umarł, bo wtedy by nie czekał, nie musiałby zabijać w sobie nadziei, że Tata zechce spędzać z nim czas, że go prawdziwie kocha - bo w smsach to sobie może pisać... i co z tego?
Polecam http://www.rozwodprzemyslto.pl/
i wszystkich takich Tatusiów otulam modlitwą !
 
     
zaleś
[Usunięty]

Wysłany: 2014-02-05, 12:52   

nutka napisał/a:
- to Tatuś dzieciakowi wykrzyczał, że to już nie jest jego dom, on się źle czuje tu gdzie mieszka dziecko ..................
To są taty odczucia.Coś w tym jest.
 
     
Marta86
[Usunięty]

Wysłany: 2014-02-05, 13:09   

Nutka napisała też coś bardzo ważnego o odczuciach DZIECKA. To dziecko źle się czuje w nowym mieszkaniu ojca i w obecności jego kochanki, to dziecko nie chce tam jeździć! Ma już 15 lat więc wie co mówi i wie czego chce. Dlaczego Zales skupiasz się tylko na uczuciach ojca? Uczucia dziecka, które nie chce patrzeć na kobietę, która odebrała jego matce męża a jemu ojca, są nieważne? Ważniejsze jest to, że ojcu się nie podoba to, że musi przychodzić do domu, w którym mieszka dziecko? Przecież to już nastolatek, mogliby pójść na mecz, na rower itd. - jest wiele możliwości.
 
     
grzegorz_
[Usunięty]

Wysłany: 2014-02-05, 13:14   

nutka napisał/a:

Nie ma nic lepszego dla dziecka jak Mama i Tata, ale i RODZICE razem (kłócą się, to niech przestaną!) Dziecko potrzebuje widzieć Mamę i mieć z nią czas, i Tatę i mieć z nim czas, ale i Rodziców razem


Nutka
To banał. Oczywiście że najlepiej, aby się tata z mamą kochali, byli wszyscy zdrowi, chodzi na spacerki za rączkę.... ale tu nie o tym dyskusja, tylko o sytuacjach
gdy tata i mama się nie kochają i nie są razem.
 
     
Daria111
[Usunięty]

Wysłany: 2014-02-05, 14:52   

Ze swojego doświadczenia wiem, że dużo zależy od matki. Dzieci czytają" nasze emocje bezbłędnie. Nie wiem (nie doczytałam, nie wiem czy o tym bylo) czy nowa partnerka była przyczyną rozpadu małżeństwa.
Dziecko czuje nastawienie rodzica do nowego partnera i jest zagubione w emocjach. Moja 9 letnia obecnie córka, jakiś rok temu, po roku od rozstania taty z jego dziewczyną (czyli mówimy o momencie kiedy miała 7lat) zapytała mnie czy ona mogła lubić Kasię, jak sie jej zapytałam dlaczego mnie o to w ten sposób pyta, odpowiedziała, że czuła, że ja jej nie lubię i nie chciała mnie martwić. Nie mówiłam jej niczego złego o Kasi bo jej nie znalam, ale dziecko swoje wyczulo
 
     
Marta86
[Usunięty]

Wysłany: 2014-02-05, 15:40   

I tu się pojawia pytanie czy mozna dziecko wychować w wierze, że zdrada to coś potwornego, rodzina jest świętością i nikt nie ma prawa jej rozbijać - jednocześnie pokazując, że nowa dziewczyna taty jest miła i kochana. Czy wtedy w dziecku nie pojawi sie jakaś sprzeczność emocji? Z jednej strony rozpada się rodzina, dziecko cierpi potwornie... a tu się okazuje, że tamta pani nie jest taka zła, nawet mama ją lubi... więc co jest złego w rozwodzie? Czy jeśli dziecko zaprzyjaźni się z nową partnerką taty lub partnerem mamy to co zrobi po latach, kiedy sam będzie męzem w kryzysie i pozna przemiłą koleżankę? Czy zobaczy w tej sytuacji zagrożenie?
Powiem szczerze, że to jest chyba najtrudniejszy etap rozpadu rodziny... Ile rodzin, tyle róznych sytuacji... ale to zalezy też od tego czy nowa kobieta / nowy mężczyzna jest przyczyną rozpadu małżeństwa. Jesli małżeństwo najpierw sie rozwiodło, a potem np. tata związał się z kims innym to łatwiej jest wytłumaczyć dziecku, że stało się coś bardzo złego itd. itd. ale ta nowa dziewczyna nie brała w tym udziału, za rozpad rodziny odpowiadają rodzice a tamta pojawiła się kilka lat później. Ale jeśli tata odchodzi z powodu nowej miłości a tamta kobieta zaciera ręce i nie przejmuje się tym, że rozbija rodzinę i zabiera dzieciom ojca z domu to ja bym powiedziała dzieciom wprost co o tym wszystkim myslę i że oczywiście szacunek nalezy się każdemu człowiekowi, ale nie muszą lubić tej "nowej pani" bo wchodzenie w romans z żonatym mężczyzną jest czymś bardzo złym tak samo jak zdradzanie zony lub męża.
Ostatnio zmieniony przez Marta86 2014-02-05, 15:48, w całości zmieniany 2 razy  
 
     
Wyświetl posty z ostatnich:   
Odpowiedz do tematu
Nie możesz pisać nowych tematów
Nie możesz odpowiadać w tematach
Nie możesz zmieniać swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz głosować w ankietach
Nie możesz załączać plików na tym forum
Możesz ściągać załączniki na tym forum
Dodaj temat do Ulubionych
Wersja do druku

Skocz do:  

Powered by phpBB modified by Przemo © 2003 phpBB Group












Dla tych, którzy kochają - propozycja wzoru odpowiedzi na pozew rozwodowy


W odpowiedzi na pozew wnoszę o oddalenie powództwa w całości i nie rozwiązywanie małżeństwa stron przez rozwód.

UZASADNIENIE

Pomimo trudności jakie nasz związek przechodził i przechodzi uważam, że nadal można go uratować. Małżeństwa nie zawiera się na chwilę i nie zrywa w momencie, gdy dzieje się coś niedobrego. Pragnę nadmienić, iż w przyszłości nie zamierzam się już z nikim innym wiązać. Podjąłem (podjęłam) bowiem decyzję, że będę z żoną (mężem) na zawsze i dołożę wszelkich starań, aby nasze małżeństwo przetrwało. Scalenie związku jest możliwe nawet wtedy, gdy tych dobrych uczuć w nas nie ma. Lecz we mnie takie uczucia nadal są i bardzo kocham swoją żonę (męża), pomimo, iż w chwili obecnej nie łączy nas więź fizyczna. Jednak wyrażam pragnienie ratowania Naszego małżeństwa i gotowy (gotowa) jestem podjąć trud jaki się z tym wiąże. Uważam, że przy odrobinie dobrej woli możemy odbudować dobrą relację miłości.

Dobro mojej żony (męża) jest dla mnie po Bogu najważniejsze. Przed Bogiem to bowiem ślubowałem (ślubowałam).

Moim zdaniem każdy związek ma swoje trudności, a nieporozumienia jakie wydarzyły się między nami nie są powodem, aby przekreślić nasze małżeństwo i rozbijać naszą rodzinę. Myślę, że każdy rozwód negatywnie wpływa nie tylko na współmałżonków, ale także na ich rodziny, dzieci i krzywdzi niepotrzebnie wiele bliskich sobie osób. Oddziaływuje również negatywnie na inne małżeństwa.

Z moją (moim) żoną (mężem) znaliśmy się długo przed zawarciem naszego małżeństwa i uważam, że był to wystarczający czas na wzajemne poznanie się. Po razem przeżytych "X" latach (jako para, narzeczeni i małżonkowie) żona (mąż) jest dla mnie zbyt ważną osobą, aby przekreślić większość wspólnie spędzonych lat. Według mnie w naszym związku nie wygasły więzi emocjonalne i duchowe. Podkreślam, iż nadal kocham żonę (męża) i pomimo, że oddaliliśmy się od siebie, chcę uratować nasze małżeństwo. Osobiście wyrażam wolę i chęć naprawy naszych małżeńskich relacji, gdyż mam przekonanie, że każdy związek małżeński dotknięty poważnym kryzysem jest do uratowania.

Orzeczenie rozwodu spowodowałoby, że ucierpiałoby dobro wspólnych małoletnich dzieci stron oraz byłoby sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Dzieci potrzebują stabilnego emocjonalnego kontaktu z obojgiem rodziców oraz podejmowania przez obie strony wszelkich starań, by zaspokoić potrzeby rodziny. Rozwód grozi osłabieniem lub zerwaniem więzi emocjonalnej dzieci z rodzicem zamieszkującym poza rodziną. Rozwód stron wpłynie także niekorzystnie na ich rozwój intelektualny, społeczny, psychiczny i duchowy, obniży ich status materialny i będzie usankcjonowaniem niepoważnego traktowania instytucji rodziny.

Jestem katolikiem (katoliczką), osobą wierzącą. Moje przekonania religijne nie pozwalają mi wyrazić zgody na rozwód, gdyż jak mówi w punkcie 2384 Katechizm Kościoła Katolickiego: "Rozwód znieważa przymierze zbawcze, którego znakiem jest małżeństwo sakramentalne", natomiast Kompendium Katechizmu Kościoła Katolickiego w punkcie 347 nazywa rozwód jednym z najcięższych grzechów, który godzi w sakrament małżeństwa.

Wysoki Sądzie, proszę o danie nam szansy na uratowanie naszego małżeństwa. Uważam, ze każda rodzina, w tym i nasza, na to zasługuje. Nie zmienię zdania w tej ważnej sprawie, bo wtedy będę niewiarygodny w każdej innej. Brak wyrażenia mojej zgody na rozwód nie wskazuje na to, iż kierują mną złe emocje tj. złość czy złośliwość. Jednocześnie zdaję sobie sprawę, że nie zmuszę żony (męża) do miłości. Rozumiem, że moja odmowa komplikuje sytuację, ale tak czuję, takie są moje przekonania religijne i to dyktuje mi serce.

Bardzo kocham moją (mojego) żonę (męża) i w związku z powyższym wnoszę jak na wstępie.



List Episkopatu Polski na święto św. Rodziny

Warto jeszcze raz podkreślić, że u podstaw każdej rodziny stoi małżeństwo. Chrześcijańskie patrzenie na małżeństwo w pełni uwzględnia wyjątkową naturę tej wspólnoty osób. Małżeństwo to związek mężczyzny i niewiasty, zawierany na całe ich życie, i z tej racji pełniący także określone zadania społeczne. Chrystus podkreślił, że mężczyzna opuszcza nawet ojca i matkę, aby złączyć się ze swoją żoną i być z nią przez całe życie jako jedno ciało (por. Mt 19,6). To samo dotyczy niewiasty. Naszym zadaniem jest nieustanne przypominanie, iż tylko tak rozumianą wspólnotę mężczyzny i niewiasty wolno nazywać małżeństwem. Żaden inny związek osób nie może być nawet przyrównywany do małżeństwa. Chrześcijanie decyzję o zawarciu małżeństwa wypowiadają wobec Boga i wobec Kościoła. Tak zawierany związek Chrystus czyni sakramentem, czyli tajemnicą uświęcenia małżonków, znakiem swojej obecności we wszystkich ich sprawach, a jednocześnie źródłem specjalnej łaski dla nich. Głębia duchowości chrześcijańskich małżonków powstaje właśnie we współpracy z łaską sakramentu małżeństwa. więcej >>



Wszechświat na miarę człowieka

Wszechświat jest ogromny. Żeby sobie uzmysłowić rozmiary wszechświata, załóżmy, że odległość Ziemia - Słońce to jeden milimetr. Wtedy najbliższa gwiazda znajduje się mniej więcej w odległości 300 metrów od Słońca. Do Słońca mamy jeden milimetr, a do najbliższej gwiazdy około 300 metrów. Słońce razem z całym otoczeniem gwiezdnym tworzy ogromny system zwany Droga Mleczną (galaktykę w kształcie ogromnego dysku). W naszej umownej skali ten ogromny dysk ma średnicę około 6 tysięcy kilometrów, czyli mniej więcej tak, jak stąd do Stanów Zjednoczonych. Światło zużywa na przebycie od jednego końca tego dysku do drugiego - około 100 tysięcy lat. W tym dysku mieści się około 100 miliardów gwiazd. To jest ogromny dysk! Jeszcze mniej więcej sto lat temu uważano, że to jest cały wszechświat. Okazało się, że tak wcale nie jest. Wszechświat jest znacznie, znacznie większy! Jeżeli te 6 tysięcy kilometrów znowu przeskalujemy, tym razem do jednego centymetra, to cały wszechświat, który potrafimy zaobserwować (w tej skali) jest kulą o średnicy 3 kilometrów. I w tym właśnie obszarze, jest około 100 miliardów galaktyk (czyli takich dużych systemów gwiezdnych, oczywiście różnych kształtów, różnych wielkości). To właśnie jest cały wszechświat, który potrafimy badać metodami fizycznymi, wykorzystując techniki astronomiczne. (Wszechświat na miarę człowieka >>>)



Musicie zawsze powstawać!

Możecie rozerwać swoje fotografie
i zniszczyć prezenty.
Możecie podeptać swoje szczęśliwe wspomnienia
i próbować dzielić to, co było dla dwojga.
Możecie przeklinać Kościół i Boga.

Ale Jego potęga nie może nic uczynić
przeciw waszej wolności.
Bo jeżeli dobrowolnie prosiliście Go,
by zobowiązał się z wami...
On nie może was "rozwieść".

To zbyt trudne?
A kto powiedział, że łatwo być
człowiekiem wolnym i odpowiedzialnym.
Miłość się staje
Jest miłością w marszu, chlebem codziennym.

Nie jest umeblowana mieszkaniem,
ale domem do zbudowania i utrzymania,
a często do remontu.
Nie jest triumfalnym "TAK",
ale jest mnóstwem "tak",
które wypełniają życie, pośród mnóstwa "nie".

Człowiek jest słaby, ma prawo zbłądzić!
Ale musi zawsze powstawać i zawsze iść.
I nie wolno mu odebrać życia,
które ofiarował drugiemu; ono stało się nim.

Michel Quoist



Rozważania o wierze/Dynamizm wiary/Zwycięstwo przez wiarę

Klasycznym tekstem biblijnym ukazującym w świetle wiary wartość i sens środków ubogich jest scena walki z Amalekitami. W czasie przejścia przez pustynię, w drodze do Ziemi Obiecanej, dochodzi do walki pomiędzy Izraelitami a kontrolującymi szlaki pustyni Amalekitami (zob. Wj 17, 8-13). Mojżesz to Boży człowiek, który wie, w jaki sposób może zapewnić swoim wojskom zwycięstwo. Gdyby był strategiem myślącym jedynie po ludzku, stanąłby sam na czele walczących, tak jak to zwykle bywa w strategii. Przecież swoją postawą na pewno by ich pociągał, tak byli wpatrzeni w niego. On zaś zrobił coś, co z punktu widzenia strategii wojskowej było absurdalne - wycofał się, zostawił wojsko pod wodzą swego zastępcy Jozuego, a sam odszedł na wzgórze, by tam się modlić. Wiedział on, człowiek Boży, człowiek modlitwy, kto decyduje o losach świata i o losach jego narodu. Stąd te wyciągnięte na szczycie wzgórza w geście wiary ramiona Mojżesza. Między nim a doliną, gdzie toczy się walka, jest ścisła łączność. Kiedy ręce mu mdleją, to jego wojsko cofa się. On wie, co to znaczy - Bóg chce, aby on wciąż wysilał się, by stale wyciągał ręce do Pana. Gdy ręce zupełnie drętwiały, towarzyszący Mojżeszowi Aaron i Chur podtrzymywali je. Przez cały więc dzień ten gest wyciągniętych do Pana rąk towarzyszył walce Izraelitów, a kiedy przyszedł wieczór, zwycięstwo było po ich stronie. To jednak nie Jozue zwyciężył, nie jego wojsko walczące na dole odniosło zwycięstwo - to tam, na wzgórzu, zwyciężył Mojżesz, zwyciężyła jego wiara.

Gdyby ta scena miała powtórzyć się w naszych czasach, wówczas uwaga dziennikarzy, kamery telewizyjne, światła reflektorów skierowane byłyby tam, gdzie Jozue walczy. Wydawałoby się nam, że to tam się wszystko decyduje. Kto z nas próbowałby patrzeć na samotnego, modlącego się gdzieś człowieka? A to ten samotny człowiek zwycięża, ponieważ Bóg zwycięża przez jego wiarę.

Wyciągnięte do góry ręce Mojżesza są symbolem, one mówią, że to Bóg rozstrzyga o wszystkim. - Ty tam jesteś, który rządzisz, od Ciebie wszystko zależy. Ludzkiej szansy może być śmiesznie mało, ale dla Ciebie, Boże, nie ma rzeczy niemożliwych. Gest wyciągniętych dłoni, tych mdlejących rąk, to gest wiary, to ubogi środek wyrażający szaleństwo wiary w nieskończoną moc i nieskończoną miłość Pana.

ks. Tadeusz Dajczer "Rozważania o wierze"


Małżeństwo nierozerwalne?!... - wierność mimo wszystko

„Ślubuję ci miłość, wierność i uczciwość małżeńską oraz że ciebie nie opuszczę aż do śmierci" - to tekst przysięgi małżeńskiej wypowiadany bez żadnych warunków uzupełniających. Początek drogi. Niezapisana karta z podpisem: „aż do śmierci". A co, gdy pojawią się trudności, kryzys, zdrada?...

„Wtedy przystąpili do Niego faryzeusze, chcąc Go wystawić na próbę, zadali Mu pyta-nie: «Czy wolno oddalić swoją żonę z jakiegokolwiek powodu?» On im odpowiedział: «czy nie czytaliście, że Stwórca od początku stworzył ich mężczyzną i kobietą? Dlatego opuści człowiek ojca i matkę i będą oboje jednym ciałem. A tak nie są już dwojgiem, lecz jednym ciałem. Co Bóg złączył, człowiek niech nie rozdziela»"(Mt 19, 3-5). Dwanaście lat temu nasilający się kryzys, którego skutkiem byt nowy związek mojego męża, separacja i rozwód, doprowadził do rozpadu moje małżeństwo. Porozumienie zostało zerwane. Zepchnięta na dalszy plan, wyeliminowana z życia, nigdy w swoim sercu nie przestałam być żoną mojego męża. Sytuacje, wobec których stawałam, zda-wały się przerastać moją wytrzymałość, odbierały nadzieję, niszczyły wszystko we mnie i wokół mnie. Widziałam, że w tych trudnych chwilach Bóg stawał przy mnie i mówił: „wystarczy ci mojej łaski", „Ja jestem z wami po wszystkie dni aż do skończenia świata". Był Tym, który uczył mnie, jak nieść krzyż zerwanej jedności, rozbitej rodziny, zdrady, zaparcia, odrzucenia, szyderstwa, cynizmu, własnej słabości, popełnionych grzechów i błędów. Podnosił, nawracał, przebaczał, uczyt przebaczać. Kochał. Akceptował. Prowadził. Nadawał swój sens wydarzeniom, które po ludzku zdawały się nie mieć sensu. Byt wierny przymierzu, które zawarł z nami przed laty przez sakrament małżeństwa. Teraz wiem, że małżeństwo chrześcijańskie jest czym innym niż małżeństwo naturalne. Jest wielką łaską, jest historią świętą, w którą angażuje się Pan Bóg. Jest wydarzeniem, które sprawia, „że mąż i żona połączeni przez sakrament to nie przypadkowe osoby, które się dobrały lub nie, lecz te, którym Bóg powiedział «tak», by się stały jednym ciałem, w drodze do zbawienia".

Ja tę nadzwyczajność małżeństwa sakramentalnego zaczęłam widzieć niestety późno, bo w momencie, gdy wszystko zaczęto się rozpadać. W naszym małżeństwie byliśmy najpierw my: mój mąż, dzieci, ja i wszystko inne. Potem Pan Bóg, taki na zasadzie pomóż, daj, zrób. Nie Ten, ku któremu zmierza wszystko. Nie Bóg, lecz bożek, który zapewnia pomyślność planom, spełnia oczekiwania, daje zdrowie, zabiera trudności... Bankructwo moich wyobrażeń o małżeństwie i rodzinie stało się dla mnie źródłem łaski, poprzez którą Bóg otwierał mi oczy. Pokazywał tę miłość, z którą On przyszedł na świat. Stawał przy mnie wyszydzony, opluty, odepchnięty, fałszywie osądzony, opuszczony, na drodze, której jedyną perspektywą była haniebna śmierć, I mówił: to jest droga łaski, przez którą przychodzi zbawienie i nowe życie, czy chcesz tak kochać? Swoją łaską Pan Bóg nigdy nie pozwolił mi zrezygnować z modlitwy za mojego męża i o jedność mojej rodziny, budowania w sobie postawy przebaczenia, pojednania i porozumienia, nigdy nie dał wyrazić zgody na rozwód i rozmyślne występowanie przeciwko mężowi. Zalegalizowanie nowego związku mojego męża postrzegam jako zalegalizowanie cudzołóstwa („A powiadam wam: Kto oddala swoją żonę (...) a bierze inną popełnia cudzołóstwo, I kto oddaloną bierze za żonę, popełnia cudzołóstwo" (Mt,19.9)). I jako zaproszenie do gorliwszej modlitwy i głębszego zawierzenia. Nasza historia jest ciągle otwarta, ale wiem, że Pan Bóg nie powiedział w niej ostatniego Słowa. Jakie ono będzie i kiedy je wypowie, nie wiem, ale wierzę, że zostanie wypowiedziane dla mnie, mojego męża, naszych dzieci i wszystkich, których nasza historia dotknęła. Będzie ono Dobrą Nowiną dla każdego nas. Bo małżeństwo sakramentalne jest historią świętą, przymierzem, któremu Pan Bóg pozostaje wierny do końca.

Maria

Forum Pomocy "Świadectwa"


Slowo.pl - Małżeństwo o jakim marzymy. Jednym z elementów budowania silnej relacji małżeńskiej jest atrakcyjność współmałżonków dla siebie nawzajem. Może nie brzmi to zbyt duchowo, ale jest to biblijna zasada. Osobą, dla której mam być atrakcyjną kobietą, jest przede wszystkim mój mąż. W wielu związkach dbałość o wzajemną atrakcyjność stopniowo zanika wraz ze stażem małżeńskim, a często zaraz po ślubie. Dbamy o siebie w okresie narzeczeństwa, żeby zdobyć wybraną osobę, lecz gdy małżeństwo staje się faktem, przestajemy zwracać uwagę na swój wygląd. Na przykład żona dba o siebie tylko wtedy, kiedy wychodzi do pracy lub na spotkanie ze znajomymi. Natomiast w domu wita powracającego męża w poplamionym fartuchu, komunikując mu w ten sposób: "Jesteś dla mnie mniej ważny niż mój szef i koledzy w pracy. Dla ciebie nie muszę się już starać". Tego typu postawy szybko zauważają małe dzieci. Pamiętam, jak pewnego dnia ubrałam się w domu bardziej elegancko niż zwykle, a moje dzieci natychmiast zapytały: "Mamusiu, czy będą u nas dzisiaj goście?". Taką sytuację można wykorzystać, by powiedzieć im: "Dbam o siebie dla was, bo to wy jesteście dla mnie najważniejszymi osobami, dla których chcę być atrakcyjną osobą". Nie oznacza to wcale potrzeby kupowania najdroższych ubrań czy kosmetyków. Dbałość o wygląd jest sposobem wyrażenia współmałżonkowi, jak ważną jest dla nas osobą: "To Bóg mi ciebie darował. Poprzez troskę o higienę i wygląd chcę ci wyrazić, jak bardzo mocno cię kocham". Ta zasada dotyczy zarówno kobiet jak i mężczyzn.



"Wszystko możliwe jest dla tego, kto wierzy" (Mk 9,23)
"Nie bój się, wierz tylko!" (Mk 5,36)


Słowa Jezusa nie pozostawiają żadnych wątpliwości: "Jeżeli nie będziecie spożywali Ciała Syna Człowieczego i nie będziecie pili Krwi Jego, nie będziecie mieli życia w sobie" (J 6, 53). Ile tego życia będziemy mieli w sobie tu na ziemi, tyle i tylko tyle zabierzemy w świat wieczności. I na bardzo długo możemy znaleźć się w czyśćcu, aby dojść do pełni życia, do miary nieba.
Pamiętajmy jednak, że w Kościele nic nie jest magią. Jezus podczas swojego ziemskiego nauczania mówił:
- do kobiety kananejskiej:
«O niewiasto wielka jest twoja wiara; niech ci się stanie, jak chcesz!» (Mt 15,28)
- do kobiety, która prowadziła w mieście życie grzeszne:
«Twoja wiara cię ocaliła, idź w pokoju!» (Łk 7,37.50)
- do oczyszczonego z trądu Samarytanina:
«Wstań, idź, twoja wiara cię uzdrowiła» (Łk 17,19)
- do kobiety cierpiącej na krwotok:
«Ufaj, córko! Twoja wiara cię ocaliła» (Mt 9,22)
- do niewidomego Bartymeusza:
«Idź, twoja wiara cię uzdrowiła» (Mk 10,52)


Modlitwa o odrodzenie małżeństwa

Panie, przedstawiam Ci nasze małżeństwo – mojego męża (moją żonę) i mnie. Dziękuję, że nas połączyłeś, że podarowałeś nas sobie nawzajem i umocniłeś nasz związek swoim sakramentem. Panie, w tej chwili nasze małżeństwo nie jest takie, jakim Ty chciałbyś je widzieć. Potrzebuje uzdrowienia. Jednak dla Ciebie, który kochasz nas oboje, nie ma rzeczy niemożliwych. Dlatego proszę Cię:

- o dar szczerej rozmowy,
- o „przemycie oczu”, abyśmy spojrzeli na siebie oczami Twojej miłości, która „nie pamięta złego” i „we wszystkim pokłada nadzieję”,
- o odkrycie – pośród mnóstwa różnic – tego dobra, które nas łączy, wokół którego można coś zbudować (zgodnie z radą Apostoła: zło dobrem zwyciężaj),
- o wyjaśnienie i wybaczenie dawnych urazów, o uzdrowienie ran i wszystkiego, co chore, o uwolnienie od nałogów i złych nawyków.

Niech w naszym małżeństwie wypełni się wola Twoja.
Niech nasza relacja odrodzi się i ożywi, przynosząc owoce nam samym oraz wszystkim wokół. Ufam Tobie, Jezu, i już teraz dziękuję Ci za wszystko, co dla nas uczynisz. Uwielbiam Cię w sercu i błogosławię w całym moim życiu. Amen..

Święty Józefie, sprawiedliwy mężu i ojcze, który z takim oddaniem opiekowałeś się Jezusem i Maryją – wstaw się za nami. Zaopiekuj się naszym małżeństwem. Powierzam Ci również inne małżeństwa, szczególnie te, które przeżywają jakieś trudności. Proszę – módl się za nami wszystkimi! Amen!


Modlitwa o siedem Darów Ducha Świętego

Duchu Święty, Ty nas uświęcasz, wspomagając w pracy nad sobą. Ty nas pocieszasz wspierając, gdy jesteśmy słabi i bezradni. Proszę Cię o Twoje dary:

1. Proszę o dar mądrości, bym poznał i umiłował Prawdę wiekuistą, ktorą jesteś Ty, moj Boże.
2. Proszę o dar rozumu, abym na ile mój umysł może pojąć, zrozumiał prawdy wiary.
3. Proszę o dar umiejętności, abym patrząc na świat, dostrzegał w nim dzieło Twojej dobroci i mądrości i abym nie łudził się, że rzeczy stworzone mogą zaspokoić wszystkie moje pragnienia.
4. Proszę o dar rady na chwile trudne, gdy nie będę wiedział jak postąpić.
5. Proszę o dar męstwa na czas szczególnych trudności i pokus.
6. Proszę o dar pobożności, abym chętnie obcował z Tobą w modlitwie, abym patrzył na ludzi jako na braci, a na Kościół jako miejsce Twojego działania.
7. Na koniec proszę o dar bojaźni Bożej, bym lękał się grzechu, który obraża Ciebie, Boga po trzykroć Świętego. Amen.


Akt poświęcenia się Niepokalanemu Sercu Maryi

Obieram Cię dziś, Maryjo, w obliczu całego dworu niebieskiego, na moją Matkę i Panią. Z całym oddaniem i miłością powierzam i poświęcam Tobie moje ciało i moją duszę, wszystkie moje dobra wewnętrzne i zewnętrzne, a także zasługi moich dobrych uczynków przeszłych, teraźniejszych i przyszłych. Tobie zostawiam całkowite i pełne prawo dysponowania mną jak niewolnikiem oraz wszystkim, co do mnie należy, bez zastrzeżeń, według Twojego upodobania, na większą chwałę Bożą teraz i na wieki. Amen.

św. Ludwik de Montfort

Pełnia modlitwy



We czci niech będzie małżeństwo pod każdym względem i łoże nieskalane... (Hbr 13,4a) - konferencja dr Mieczysława Guzewicza (www.mojemalzenstwo.pl), małżonka, ojca trojga dzieci, doktora teologii biblijnej, członka Rady Episkopatu Polski ds. Rodziny - Górka Klasztorna 2007.04.20-22 - część 1We czci niech będzie małżeństwo pod każdym względem i łoże nieskalane... (Hbr 13,4a) - konferencja dr Mieczysława Guzewicza (www.mojemalzenstwo.pl), małżonka, ojca trojga dzieci, doktora teologii biblijnej, członka Rady Episkopatu Polski ds. Rodziny - Górka Klasztorna 2007.04.20-22 - część 2Kto powinien rządzić w małżeństwie? - ks. Piotr PawlukiewiczKapitanie, dokąd płyniecie? - ks. Piotr PawlukiewiczJakie są nasze rzeczywiste wielkie pragnienia? - ks. Piotr PawlukiewiczOdpowiedzialność za miłość - dr Wanda Półtawska - psychiatra Bitwa toczy się o nasze serca - ks. Piotr PawlukiewiczKto się Mnie dotknął? - ks. Piotr Pawlukiewicz Miłość jest trudna - ks. Piotr Pawlukiewicz
Przebaczenie i cierpienie w małżeństwie - dr M. Guzewicz, teolog-biblistaZ każdej trudnej sytuacji jest dobre wyjście - ks. Piotr PawlukiewiczMłodzież - ks. Piotr PawlukiewiczSex, poezja czy rzemiosloWalentynki - ks. Piotr Pawlukiewicz Mężczyźni - ks. Piotr PawlukiewiczFałszywe miłosierdzie - ks. Piotr PawlukiewiczSakrament małżeństwa a dobro dziecka - ks. Piotr Pawlukiewicz
W 2002 roku Jan Paweł II potępiając w ostrych słowach rozwody powiedział, że adwokaci jako ludzie wolnego zawodu, muszą
zawsze odmawiać użycia swoich umiejętności zawodowych do sprzecznego ze sprawiedliwością celu, jakim jest rozwód.
KAI
Ks. dr Marek Dziewiecki - Miłość nigdy nie pomaga w złym. Właśnie dlatego doradca katolicki w żadnej sytuacji nie proponuje krzywdzonemu małżonkowi rozwodu, gdyż nie wolno nikomu proponować łamania przysięgi złożonej wobec Boga i człowieka.

Bitwa toczy się o nasze serce - ks. Piotr Pawlukiewicz


Kto powinien rządzić w małżeństwie? - ks. Piotr Pawlukiewicz


Kiedy rodzi się dziecko, mąż idzie na bok - ks. Piotr Pawlukiewicz


Do kobiety trzeba iść już z siłą ducha nie po to, by tę siłę zyskać - ks. Piotr Pawlukiewicz


Czy kochasz swojego męża tak, aby dać z siebie wszystko i go uratować? - ks. Piotr Pawlukiewicz


Jakie są nasze rzeczywiste wielkie pragnienia? Czy takie jak Bartymeusza? - ks. Piotr Pawlukiewicz


Miłość jest trudna: Kryzys nigdy nie jest końcem - "Katechizm Poręczny" ks. Piotra Pawlukiewicza


Ze względu na "dobro dziecka" małżonkowie sakramentalni mają żyć osobno? - ks. Piotr Pawlukiewicz


Cierpienie i przebaczenie w małżeństwie - konferencja dr Mieczysława Guzewicza, teologa-biblisty


Co to znaczy "moja była żona"? - dr Wanda Półtawska - psychiatra, członek Papieskiej Rady ds. Rodziny


"We czci niech będzie małżeństwo pod każdym względem i łoże nieskalane" (Hbr 13,4a) - dr M. Guzewicz


Nic nie usprawiedliwia rozwodu, gdyż od 1999 r. obowiązuje w Polsce ustawa o separacji :: Każdy rozwód jest wyjątkowy

protest1
Protest w obronie dzieci >>




Książki warte Twojego czasu ---> książki gratis w zakładce *biuletyn*
Strona wygenerowana w 0,02 sekundy. Zapytań do SQL: 9